Są ludzie na tym świecie, którzy uważają, że pomaganie innym jest zawsze bezinteresowne, że nie każdy jest zdolny do bezinteresowności, że nie każdy może być altruistą. Że to trzeba w sobie wypracować, no i tak dalej, i tak dalej. Właśnie takie zdanie ma moja żona. Ja mam zupełnie odmienne zdanie w tej kwestii, więc nierzadko zdarzają się nam długie dyskusje, niemalże kłótnie, podczas których jedno stara się przekonać drugie do swoich racji. Oczywiście nikomu się to nigdy nie udaje, ale też problem nie jest na tyle istotny, nie jest to żaden problem natury egzystencjalnej czy światopoglądowej o takiej wadze, której wielkość wpływałaby znacznie na nasze relacje. Więc po takiej kilkugodzinnej niekiedy dyskusji godzimy się bardzo szybko (na całe szczęście, bardzo często w łóżku, che, che, che) i wszystko wraca do normy. A moje zdanie w tej kwestii jest, jak już wspomniałem w poprzednim wpisie do niniejszego bloga, takie, że każdy jest egoistą i konformistą, a bezinteresowność w ogóle nie istnieje. Wszystko, co robimy, robimy dla siebie samych.