Blog konformisty

Tak, tak. Egoizm, czyli dbałość o samego siebie we wszelkich możliwych aspektach życiowych, jest podstawowym motorem ludzkich działań. Bez żadnego – powtarzam: żadnego! – wyjątku. Tak po prostu jest, od zarania ludzkich dziejów, od początku ludzkości jako takiej, ale też od początku każdego indywidualnego ludzkiego życia. Nowo narodzony człowiek przez wiele miesięcy, a nawet lat, myśli tylko i wyłącznie o swoich własnych potrzebach. I nawet, gdy jako kilkuletnie dziecko zaczyna sobie zdawać sprawę z faktu, że nie jest on pępkiem świata, ale że istnieją również inni ludzie, którzy też mają swoje potrzeby, wciąż powoduje nim egoizm. Wszystko, co robimy – od najprostszych, trywialnych wręcz czynności, jak jedzenie czy spanie, po wyższe działania związane ze sztuką, pracą, czy też pomaganiem innym osobom – wynikają z naszego egoizmu. Wszystko, co robimy, robimy dla siebie samych. I nie ma w tym nic złego.

Dlaczego ludzie pomagają innym ludziom? Większość ludzi w odpowiedzi na to pytanie powiedziałaby, że ludzie pomagają innym, bo są na przykład dobrzy, bezinteresowni, bo są altruistami i tym podobne – według mnie – bzdury. A dlaczegóż to, zapytacie, uważam, że to bzdury? Ano dlatego, że jestem w pełni przekonany o egoizmie, jaki jest najbardziej charakterystyczną cechą każdego (powtarzam – każdego!) człowieka. Uważam, że wszystko, co robimy, robimy tylko i wyłącznie ze względu na nas samych. Wszelkie formy pomocy, jakiej udzielamy innym ludziom, mają na celu przede wszystkim przyniesienie satysfakcji i zadowolenia właśnie nam samym. Kiedy rozmawiam na ten temat z innymi ludźmi, z kimkolwiek właściwie – z żoną, z rodziną, ze znajomymi z pracy czy z przyjaciółmi – zazwyczaj większość z nich jest wielce oburzona. „Jak to egoizm? Ja nie jestem egoistą!”. Zapominają oni jednak, że nie ma w tym nic złego – nie liczą się przecież pobudki, jakimi się kierujemy, ale efekty naszego postępowania, w tym przypadku: pomoc innym.